لطفا کمی صبر کنید...

از قدیم الایام عسل به عنوان یک ماده قندی شفابخش مورد استفاده قرار گرفته است. درمنابع به دست آمده از سنگ نوشته ها و کتاب های مربوط به اقوام باستانی سومر در 6200 سال قبل از میلاد، مصری ها 1900 تا 1250 سال قبل از میلاد، اقوام ودا (هندوها) در 5000 سال قبل، درکتاب های مقدس قرآن، تورات، انجیل عهد قدیم و عهد جدید، کتاب های مقدس هندی ها، چینی ها، ایرانیان باستان و مصری ها عسل به عنوان یک ماده شفابخش معرفی گردیده است.
معمولاً عسل به همراه سبزیجات، بذرها و گیاهان مناطق جغرافیایی مورد استفاده بوده است. بهره گیری از عسل از گذشته تا امروز برای درمان سرفه و گلو درد مرسوم بوده است.

بهره گیری از عسل گیاه کُنار1 در هند برای درمان بیماری های چشم، در غِنا برای عفونت های پا و در نیجریه برای گوش درد، درمان آلودگی انگلی چشم، پیش گیری از صدمه به قرنیه، زخم معده و درمان یبوست رایج بوده است.
در اوایل قرن بیستم، در اغلب منابع علمی بحث از خواص ضد باکتریایی و زخم درمانی عسل شده است. در بین سال های 1930 تا 1950 محققین راجع به خواص درمانی عسل در ترمیم زخم ها، نتایج زیادی به دست آوردند، که هم اکنون مورد استفاده است.
در دو دهه اخیر تحقیقات درباره خواص ضد میکروبی عسل و خواص ترمیمی آن افزایش یافته و این تحقیقات بر درمان جراحات، سوختگی ها و عفونت های شدید تاکید داشته و اثرات پانسمانی عسل را با سایر درمان های شناخته شده مقایسه کرده و تاثیر مطلوب عسل را یادآور شده اند.
در مقایسه اثر ضد باکتری عسل با سایر محلول های قندی و تعیین میزان اثر بر میکروب های گرم منفی2 و قارچ ها3، مشخص شده که محلول های قندی فاقد اثر ضد باکتری بوده در حالی که عسل بر رشد میکروب ها و قارچ ها اثر ممانعت کننده داشته است.
عدم جذب کربوهیدرات ها منجر به اثر لاکساتیو یا مُلَیِّن عسل می شود که موید نظرات یونانی ها درباره اثرات ضد یبوستی عسل می باشد.

ترجمه و تالیف: دکتر محمد فرسی
مدرس و عضو مجمع بین المللی کنترل بیماری های زنبورعسل COLOSS

 1- Lotus Honey
 2- Salmonella, Escherichia coli
 3-Aspergillusflavus, Aspergillusniger, Penicilliumchrysogenum

زنبورعسل نر